చినుకు .. రాలెను

‘పూలను, కాదు క్రొంజివురు బుగ్గలపైనను, శాద్వలమ్ములన్,

బాలుని కాగితప్పడవ పై పయనించెద, చేరెదన్  మహా    

శైల నిపాతశీతనదసౌధము! ’ ఊహలదేలి చిన్కు తా 

రాలెను వాస్తవమ్మునొక రక్కసి గుండె సిమెంటుబండపై!

రవీంద్రుని గీతాంజలి :- 26 ; నా ప్రయత్నం

మృదుమధురంబుగా కలలమెట్టుల నొత్తుచు దివ్యగానమున్

మదిదరి నాలపించు మహిమాన్వితమూర్తిని, రాత్రివేళ నా

నుదుటను ముద్దుబెట్టు చెలునొక్క నిమేషము చూడలేని ఈ

నిదురను వీడలేని కడు నిర్భర జీవితమెంత వ్యర్థమో !

ఆనందం

ఆనందమ్మొక దండదీపము తదీయాకర్షణాభాసమున్
తానంబాడ జనాళి ఱెక్క చెదలై తచ్చాడి యచ్చోటనే
నానా వర్ణ మహోర్ణనాభి గృహమం దజ్ఞాన సృష్టిన్ వడున్
జ్ఞానిన్ సైతము గౌళి తాదృశముగా సాపా డహంత్వం బటన్

భావం  :
ఆనందం ఒక .tubelight.
దాని ఆకర్షణకు చేరే ఈసుళ్ళీ జీవులు.
ఈ సృష్టి -  అజ్ఞానం అనే ఒక పెద్ద సాలెగూడు.
అందులో పడిపోతారు.
జ్ఞానులను సైతం అహంకారం
బల్లిలా ఆ ప్రక్కనే ఉండి కబళిస్తుంటుంది

రవీంద్రుని గీతాంజలి : -16 ; నా ప్రయత్నం

చాలును చూచితిన్ బ్రతుకుజాతర నందున నీ వరమ్ముగా

దేలితి సౌఖ్యసంపదల దేహము నొందిన కారణమ్ముగా

గోలయొ గానమో సడుల గ్రుచ్చితి మ్రోగితినెంతొ దైవమా

కాలము కాదొ? నీ నగవు గాంచుచు మౌనముగా భజింపగన్ !

ప్రకృతి

Nature's first green is gold,
Her hardest hue to hold.
Her early leaf's a flower;
But only so an hour.
Then leaf subsides to leaf.
So Eden sank to grief,
So dawn goes down to day.
Nothing gold can stay.
- Robert Frost

తే.గీ || ప్రకృతి తొలిహరితమ్ము అభ్రమపు మెఱుగు
చొచ్చువడెడి గాఢపుఛాయ చూపనపుడు
ఆమె కిసలయమ్మదికాదె అలరు మొదలు
అట్లరఘడియ వరకుండునంతె మిగులు

అంత పతనమ్ము పతనమై అణగిపోవు
నందనమ్మొక శోకమై నలిగిపోవు
అదలి ప్రత్యూష మెటొబోవు అహము వచ్చు
సిరి యనునదేది మనలేదు చివరివరకు!

ఎడారి

కాల బెహారితోడ చిర కాలము పోవుచు కాందిశీకులై
నేలను కొల్చుచూ ఇసుక నేలల చెక్కుచు సాగి గూటిలో
వ్రాలెదమోయి నీ తొలి నివాసము నీ మజిలీని చేరి చి-
త్రాల నొకింత చూచి పద లంగరు ఎత్తు మరో బిడారుతో!

భువన గుడారమో వెలుగు పుంజపు నీడయొ భ్రాంతియో కనుం-
గవలకు దోచెనెద్ది? అట కన్పడె నద్భుత వస్తుజాల మం-
దు వెదుగులాడగా స్ఫటిక దుర్భిణి తోడ ఫకీరు చూచి నీ
వెవరవొ ఇందు చూడమని యిచ్చెను! యంత్రము నాదె యయ్యెనే!

అది యొక గాజుముక్క ఇక అందున నిల్చెను నాదు మానసం
బు దినము లిట్లు దాని కడ పోవుచునుండె నదేమి మాయయో
వదలక పట్టుకుంటి పలు వత్సరముల్, అటుపిమ్మటద్దియే
వదలక నన్ను పట్టుకొనె ! భారమె నేనను యూహ మోయుటల్!

చూపెను ఈ జగత్తునది చూపెనెడారిని ఎండమావులన్
నా పసికాలమంతయు అనాధగ గన్పడె జ్ఞాపకాలలో
రూపము మారె నాకనుల లోకము మారె గుర్తు వీడె నే
శాపము సత్యమయ్యెనొకొ స్వంతముగా యనిపించె సర్వమున్!

క్షణముగ సాగు వారములు సంతసమొందిన వేళలందు ఓ
క్షణము మహా యుగమ్మువలె కన్పడు కష్టము కల్గగా ! నిరీ-
క్షణమున రేపుమాపుకొరకై బ్రతుకంతయు బోవు కాల బేరమున్
క్షణము క్షణమ్ముగా నెటుల గాంచుదు నీ క్షణమాత్రసృష్టిలో!

నడచిన త్రోవనే నడచి నాబ్రతుకంతయు వెళ్ళిపోయె! నే
తడిమిన శిల్పముల్ శిలలు దాచిన రత్నములన్ని రాళ్ళు! ఈ
గడచిన దంత స్వాప్నికము కాల మరీచిక ముట్టడించె నన్!
తడిచినుకేదొ సత్యమని దాడినెదుర్కొనె , రాలె నేటికిన్!

జీవితమన్న నేమి? పలు చింతలొకింత భ్రమించి, హాయికై
దోవలెడారిలో వెదికి, దోషములెంచి, భరించి, ఆశగా
కావలి యెండమావులకుగాచి, తపించుచు నీటికోసమై,
ఈ వలయంబులో దిరిగి, ఈ కలలో నిజమౌటయే సుమా!